Αδάμαστη

Στο έργο «Αδάμαστη», η ανθρώπινη μορφή εμφανίζεται παγιδευμένη μέσα σε αλυσίδες, χωρίς όμως να χάνει την ένταση, τη δύναμη και την αξιοπρέπειά της. Οι αλυσίδες λειτουργούν ως σύμβολο περιορισμού, εσωτερικού ή εξωτερικού, ενώ το βλέμμα της μορφής παραμένει ζωντανό και ανυποχώρητο.

Το έργο μιλά για την ψυχή που δοκιμάζεται, αλλά δεν παραδίδεται. Για τη σιωπηλή αντίσταση απέναντι σε ό,τι προσπαθεί να περιορίσει, να πληγώσει ή να φυλακίσει την ανθρώπινη ύπαρξη.